Ik was niet op zoek naar een Meester, een Guru. Ik geloof niet dat ik er ooit een had ontmoet. Ik had wel gehoord over de Dalai Lama, de Bagwan, Sai Baba. En natuurlijk ook verhalen over de Boeddha en Jezus. Maar ik was niet op zoek.

Eigenlijk vond ik het wat overdreven, die aanbidding van een ander.

Het ging toch om het vinden van míjn innerlijke weg, mijn eigen Meesterschap?

Daar had ik toch niet iemand anders bij nodig?

Ik had de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella, de Camino, afgelegd. In m’n eentje. Althans, hoe alleen je ook kunt beginnen aan de Camino, uiteindelijk loop je de route toch samen. Samen met al die anderen die daar tegelijk met jou lopen. Onderweg zijn.
Je deelt lief en leed met ‘perfect strangers’, samengebracht door het lot. Samen door het stof, de kou, de hitte. Door ‘de poorten van vergeving’ naar een nieuw begin. Samen, maar zonder Guru.

En toch is het daar begonnen. De ontmoeting met ‘mijn’ Guru.iStock_000008310517XSmall

Hoewel ik dat toen nog niet wist.

Op het moment dat ik vergat dat ik stappen moest zetten, omdat ik ‘gelopen’ werd, in plaats van liep.
Op het moment dat ik tijd en plaats vergat, en simpelweg vervuld van vreugde over die oude romeinse keien danste. Momenten waarop ‘ik’ er even niet was, vergeten werd.

En  ‘dat wat is’ heel even ongestoord haar gang kon gaan…

Bij terugkomst voelde ik me vrij, maar ook wat verloren. Iemand had me verteld, wil je de Camino lopen, dan moet je bereid zijn om te sterven. Voor mij voelde het andersom. De Camino had mij voorbereid op de dood, ik was klaar om ieder moment te kunnen sterven. En zo gedroeg ik me ook. Ik verbrak mijn relatie, gaf spullen weg, nam afscheid van bepaalde vriendschappen, en leefde een maand lang elke dag alsof het mijn laatste was.

Vier maanden later ontsnapte ik door een speling van het lot, of omdat het gewoon nog niet mijn tijd was, aan een ongeluk. Als mensen mij vragen, waar was je 9/11? Schrik ik nog steeds wel eens. Ik zou ontbijten op het dak van WTC NY die dag. Maar het liep allemaal net even wat anders, waardoor ik in Central Park zat, en niet in die toren.

De schok van deze gebeurtenis drong pas een paar maanden later echt tot me door.  Trillend en huilend liep ik op een avond door het ziekenhuis  (ik was toen co-assistent) omdat ik op een tv  toevallig beelden had gezien van een vliegtuig dat die dag was neergestort in de Hudson Bay in NY.  Later leerde ik dat deze ‘somatische’ respons de natuurlijke manier is waarop ons lichaam zich ontdoet van exces stress en trauma.

Toen vond ik het allemaal maar knap lastig.

Het leven had ingegrepen. Het lot had mijn plannen doorkruist, en daarmee  was mijn leven, en dat van iemand anders, gered. Ik had niks ‘gedaan’.

‘Dat wat is’  had  heel even ongestoord haar gang kunnen gaan.

En dat bleef zij doen…

(wordt vervolgd..)

de guru